Μέτρια τα πήγαμε το τριήμερο με 2/4 σημεία. Χαλάστηκα. Όχι με το ότι έχασα δύο σημεία (Μπέτις, Under Βαλένθια) αλλά με το λάθος παίξιμό μου. Περί Μπέτις ο λόγος. Πολλές φορές έχω γράψει και τονίσει ότι το στοίχημα είναι παιχνίδι αποδόσεων και η αλήθεια είναι ότι ο άσσος της Μπέτις που πρότεινα ήτανε άσσος για το Προπό και όχι για στοίχημα και 3-0 να ερχόταν το ματς τα ίδια θα έγραφα. Το προηγούμενο ΠΣΚ είχαμε είδηση και αυτή ήταν η ουσιαστική κατάκτηση του πρωταθλήματος από την Ρεάλ στην Ισπανία. Με το +7 από την Μπάρτσα θα είναι σκέτη αυτοκτονία η μη κατάκτησή του από τη Ρεάλ και δεν νομίζω να συμβεί. Η κακή Μπάρτσα, για τουλάχιστον μία ώρα αγώνα, σκόνταψε στο Μαδριγάλ σε μία εμφανώς βελτιωμένη και «διαβασμένη» Βιγιαρεάλ με το τελικό αποτέλεσμα 0-0 να το θεωρώ πέρα για πέρα δίκαιο, λαμβάνοντας υπόψιν τον αντίπαλο (Μπάρτσα) και το ότι αυτός κατάφερε να εξουδετερωθεί επιτυχώς από την ανανεωμένη Βιγιαρεάλ για μία ώρα αγώνα, όπως προανέφερα. Επειδή σε αυτό το site γράφουμε και για μπάλα, πάμε στην τακτική ανάλυση του αγώνα που έβαλε «ταφόπλακα» στα όνειρα των μπλαουγκράνα για το πρωτάθλημα.
Α Ημίχρονο
ΒΙΓΙΑΡΕΑΛ: 4-2-3-1. Άμυνα τετράδα στην ευθεία, στο κέντρο πρώτη ζώνη άμυνας στο ύψος της σέντρας όχι παραπάνω αλλά η αμυντική διάταξη του κέντρου ποτέ σε ευθεία αλλά με βάθος που πρόσφερε είτε ο Σένα (εκπληκτικό παιχνίδι) άλλοτε ο Μουσάκιο (έπαιζε στα χαφ), μπροστά από την άμυνα. Πολύ, μα πάρα πολύ τρέξιμο στο κέντρο. Ο μόνος κάτω από τη σέντρα, σε άχαρο ρόλο ο Μάρκο Ρούμπεν. Επιθετικά, στο πρώτο μισάωρο αρκετά καλές αντεπιθέσεις, κυρίως από τα αριστερά με κυριότερο εκφραστή τον Μπόρχα Βαλέρο, προς το τέλος του α ημιχρόνο κλασικό σύστημα με λόμπες (γεμίσματα) με αποδέκτη τον Ρούμπεν. Ασφυκτικό πρέσινγκ και σκληρά μαρκαρίσματα με κύριο σκοπό το φάουλ σε περίπτωση χαμένης μπάλας σε αντεπίθεση με πολύ ωραίο τρόπο (ίσως στον Μουσάκιο χαρίστηκε την δεύτερη κίτρινη ο διαιτητής στο 43’).
ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ: 4-3-3 στα χαρτιά, στην πραγματικότητα το σύνηθες για Μπάρτσα 3-6-1 με Μπούσκετς, Πικέ και Πουγιόλ να μένουν πίσω. Παρ’όλο τον υπερπληθυσμό, με αυτούς τους παίχτες στο κέντρο, οι μπλαουγκράνα αντιμετώπισαν τεράστιο πρόβλημα στο transition, μη φτάνοντας με αξιώσεις στην αντίπαλη περιοχή (μετρημένες στα δάχτυλα οι περιπτώσεις που τα κατάφεραν στο α ημίχρονο). Μπλοκαρισμένο κέντρο, τεράστια αποτυχία στην ανταπόκριση του Ξάβι ως αντί-Ινιέστα (μεγάλο πλήγμα η απουσία του, που φάνηκε). Στα άκρα ο Ντάνι Άλβες «σβήστηκε» κυριολεκτικά από τον Χουάν Οριόλ (πολύ μεγάλη εμφάνιση, το «πουλέν» μου μέχρι τώρα από την ομάδα της Βιγιαρεάλ, τον έχω παρακολουθήσει αρκετές φορές), ενώ στα αριστερά ο Αντριάνο τα πήγε αρκετά καλά με τις βοήθειες από τον Αμπιντάλ και μόνο από εκεί φάνηκε απειλητική η Μπάρτσα στο α ημίχρονο.
Συμπέρασμα α ημιχρόνου: Η Βιγιαρεάλ με σωστή αμυντική διάταξη, χωρίς να κλειστεί πολύ στην περιοχή της, κέρδισε το κέντρο, όχι βέβαια με κατοχή αλλά αμυντικά, δεν επέτρεψε να δημιουργηθούν επικίνδυνες καταστάσεις στη περιοχή της ενώ «πάτησε» περισσότερες φορές και με καλύτερες αξιώσεις τα αντίπαλα καρέ. Πρόβλημα στην Μπάρτσα στο κέντρο, πλήγμα η μη ύπαρξη του δίδυμου Ινιέστα-Ξάβι, ο τελευταίος απέτυχε να παίξει το ρόλο του δεύτερου, ενώ ο Ντάνι Αλβες «σβήστηκε» από τον Χουάν Οριόλ.
Φάσεις
28’ Σέντρα-φάουλ από τον Μπόρχα Βαλέρο, ασυνεννοησία μεταξύ Βαλντές-Πικέ, διώχνει κυριολεκτικά πάνω στη γραμμή ο Μασεράνο.
34’ Γέμισμα-λόμπα του Μάρκος Σένα προς τον Μάρκο Ρουμπέν άδειασε πολύ ωραία ο τελευταίος τους Πικέ-Πουγιόλ αλλά καθυστέρησε υπερβολικά στο τελείωμα με αποτέλεσμα να τον προλάβει ο Πουγιόλ και το κακό σουτ καταλήγει άουτ.
41’ Γνωστή κάθετη πάσα Μέσι στον Φάμπρεγκας , κάκιστο κοντρόλ του τελευταίου απέναντι στον Λόπεθ μπλοκάρει ο κίπερ.
Β Ημίχρονο.
Τα ίδια μέχρι το 60’. Τότε ο Γκουαρντιόλα αποφάσισε να ρισκάρει λίγο παραπάνω βγάζοντας τον Πικέ (ίσως και αναγκαστική αλλαγή λόγω τραυματισμού) και βάζοντας τον Σάντσεθ. Από τότε και έπειτα δεν υπήρχε επιθετικά Βιγιαρεάλ. Όχι ότι ο Σάντσεθ έκανε καμία καλή εμφάνιση αλλά έστω και μόνο η παρουσία του δίπλα στον Φαμπρέγκας, ανάγκασε την Βιγιαρεάλ να «τραβηχτεί» πιο πίσω, με πρώτη ζώνη πίεσης τώρα κάτω από το κέντρο. Ιδιαίτερα από το 70’ και μετά η Μπάρτσα άρχισε να βρίσκει τα γνωστά πατήματά της, την γνωστή καλή κυκλοφορία της και να πατάει με περισσότερες αξιώσεις την αντίπαλη περιοχή. Αυτό συνέβη, διότι από εκείνο το χρονικό σημείο και έπειτα η Βιγιαρεάλ γύρισε πολύ πίσω, έδωσε απαγορευτικά πολύ χώρο στην Μπάρτσα και γενικά την αντιμετώπισε τακτικά όπως συνήθως την αντιμετώπιζαν οι υπόλοιπες ομάδες, ιδιαίτερα πέρσι, με υπερβολικό σεβασμό και φόβο, με αποτέλεσμα να τρώνε ντόρτια και τάλιρα. Στο 75’ έξω ο Αντριάνο, ο οποίος κουράστηκε πολύ, ο μόνος που φάνηκε, ιδιαίτερα στην δημιουργική ανυπαρξία της Μπάρτσα στο α ημίχρονο και μέσα ο Πέδρο, ο οποίος βοήθησε σημαντικά και ουσιαστικά την ομάδα (από αυτόν προήλθε η μία από τις δύο μεγάλες ευκαιρίες των μπλαουγκράνα να πάρουν το ματς) και αυτό διότι σε αντίθεση με τον Αντριάνο ο οποίος έπαιξε πολύ στη γραμμή αυτός σύγκλινε και πάτησε περιοχή. Επίσης έξω ο κακός Ξάβι μέσα ο Τιάγκο χωρίς ιδιαίτερη προσφορά στο δημιουργικό κομμάτι. Γενικότερα, στο β ημίχρονο και ιδιαίτερα μετά το 70’ δεν υπήρχε ομάδα Βιγιαρεάλ στο γήπεδο δημιουργικά και άλλοτε από τύχη άλλοτε από την αποτελεσματικότητα των πολύ καλών σ’αυτό το ματς, αμυντικών της.
Φάσεις
78’ Πολύ καλή επέλαση του Πέδρο από αριστερά και «μπούκα» στην περιοχή της Βιγιαρεάλ αδειάζοντας άνετα τον Άνχελ, «έσπασε» την μπάλα έξω από την περιοχή, δυνατό σουτ του Φαμπρέγκας στο δοκάρι (βρήκε την μπάλα και ο Λόπεθ).
87’ Η μεγαλύτερη ευκαιρία του αγώνα, τετ α τετ μέσι έπειτα από δική του εκπληκτική επέλαση, αποκρούει ο Λόπεθ, στη συνέχεια ο το καλό μου παλτό Φαμπρέγκας απέναντη σε σχεδόν κενή εστία, αν και ελαφρώς πιεζόμενος, έστειλε την μπάλα στα περιστέρια του Μαδριγάλ.
MVP Νο 1: Σίγουρα ο Μάρκος Σένα. Θύμισε το παλιό καλό χαφ της εθνικής Ισπανίας. Έπαιξε μπροστά από τα στόπερ στη δεύτερη ζώνη άμυνας του κέντρου, πολύ τρέξιμο, πολλές κερδισμένες προσωπικές μονομαχίες, παρών παντού και σ’αυτόν οφείλεται η αποτελεσματικότητα ανασταλτικά του κέντρου της Βιγιαρεάλ.
MVP No 2: Χουάν Οριόλ. Εκπληλτική εμφάνιση του αριστερού μπακ της Βιγιαρεάλ «σβήνοντας» όλη την δεξιά πτέρυγα της Μπάρτσα. Παίχτης που ξέρει μπάλα, ένας από τους παίχτες «αποκάλυψη» για μένα μέχρι τώρα της Πριμέρα.
Αδύναμος κρίκος Νο 1: Τα γράψαμε παραπάνω, μία από τις κύριες αιτίες για τα προβλήματα κυκλοφορίας και δημιουργικότητας της Μπάρτσα στο κέντρο ήταν η αποτυχία του Ξάβι ως αντι-Ινιέστα.
Αδύναμος κρίκος Νο 2: Φαμπρέγκας. Γενικότερα ο Φαμπρέγκας στην Μπαρτσελόνα το παίζει πολύ φορ περιοχής. Τραβιέται πολύ λίγο έξω από την περιοχή για συμμετοχή στο δημιουργικό κομμάτι, σε μια ομάδα που δεν έχει μάθει να παίζει με κλασσικό φορ. Για μένα ο Σάντσεθ έχει να προσφέρει περισσότερα και δένει καλύτερα με την φιλοσοφία αυτής της ομάδος.
Υ.Γ. Ήθελα να γράψω και για στοίχημα αλλά η ώρα πήγε μία τα μεσάνυχτα και τα βλέφαρα βάρυναν αρκετά, τα λέμε αύριο Παρασκευή με τις επιλογές μας για το τριήμερο.
