Μετά το el classico…το χάος. Παρακολουθώντας το συγκεκριμένο ματς το Σάββατο το βράδυ ένιωσα σαν να μην θέλω να ξαναδώ ποδόσφαιρο. Ευχόμουν κάθε Σαββατοκύριακο να παίζουν αυτές οι δύο ομάδες. Μεσοβδόμαδα, με Europa League δεν θα ασχοληθώ, αλλά προτιμώ να σας αναλύσω, μέσα από τα δικά μου μάτια, το τι είδαμε το βράδυ του Σαββάτου στο Μπερναμπέου.
Καταρχήν, το ματς χρίζει τακτικής και αγωνιστικής ανάλυσης μέχρι το 60’, δηλαδή μέχρι το 3-1. Μετά έγινε ροντέο και η Ρεάλ θα πρέπει να νιώθει και λίγο τυχερή που το σκορ δεν πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις. Ξεκινώντας από τις αρχικές εντεκάδες να πω ότι δεν επιφύλασσαν εκπλήξεις κυρίως από Μπάρτσα μεριά. Ο Μουρίνιο επιφύλαξε δύο ίσως μικρές εκπλήξεις με τη χρησιμοποίηση του αριστεροπόδαρου Κοεντράο σαν δεξί μπακ σκεπτόμενος ότι θα μπορούσε να ανταποκριθεί καλύτερα αμυντικά στους «κοντούς» οι οποίοι συνηθίζουν να συγκλίνουν από τις πτέρυγες με ανάποδο πόδι και πιστεύω πως ως ένα σημείο δικαιώθηκε. Η άλλη έκπληξη, και η καλύτερη για μένα, ήταν η χρησιμοποίηση του Ράμος ως σέντερ μπακ, ο οποίος πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση (δεν του χρεώνω ως λάθος το γλίστρημα στην πρώτη καλή φάση της Μπάρτσα στο δεκάλεπτο, διότι να έχετε υπόψιν σας ότι το τερέν ήταν ιδιαίτερα γλιστερό), ο οποίος, αν ξαναδείτε το ματς, θα δείτε ότι πραγματοποίησε τουλάχιστον 3 με 4 «ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΑ» τάκλιν και μέσα στην περιοχή παρακαλώ, σε επελάσεις Μέσι, Ινιέστα και Σάντσεθ, οι οποίες σε διαφορετική περίπτωση ίσως να κατέληγαν στα δίχτυα. Σε τακτική ανάλυση, για την Μπάρτσα τι να πω? Τα συνηθισμένα? Ότι παίζει διαστημικό ποδόσφαιρο? Από εμένα όμως θα διαβάσετε τα αρνητικά και τις χτυπητές αδυναμίες αυτής της ομάδας και οι οποίες σ΄αυτό το ματς φάνηκαν στο πρώτο ημίχρονο και ιδιαίτερα μέχρι το 30’. Έτσι λοιπόν , μέχρι το 30’ η Μπάρτσα ήταν μπλοκαρισμένη, Ινιέστα…πουθενά, Τσάβι….πουθενά, Φαμπρέγκας….πουθενά (και μάλιστα αυτός σε όλο σχεδόν το ενενηντάλεπτο), με ταυτόχρονη ασφυχτική πίεση στην άμυνά της. Το κακό σ’αυτήν την Μπάρτσα έγκειται στο γεγονός ότι αυτό το παράλληλο ποδόσφαιρο ξέρει να παίζει, με κάθετες επελάσεις και τριγωνάκια και ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ. Το συγκεκριμένο στυλ ποδοσφαίρου και με τους αυτοματισμούς και την ποιότητα των παιχτών που διαθέτει, δύσκολα το αντιμετωπίζεις αλλά όχι ότι και με σωστή τακτική προσέγγιση και τους κατάλληλους παίχτες δεν μπορείς να τα καταφέρεις, με χτυπητά παραδείγματα στο παρελθόν ( βλ. ημιτελικός Ch.League 2008 Τσέλσι-Μπάρτσα 1-1 και τα δύο ματς της Ιντερ πρόπερσι στα ημιτελικά). Το θέμα είναι ότι αυτή την Μπαρτσελόνα αν μπλοκάρεις το παιχνίδι της, δεν είναι εκπαιδευμένη ούτε τακτικά αλλά ούτε και από τον πάγκο (έχω ξανατονίσει ότι ο Γκουαντιόλα είναι εξαιρετικός προπονητής αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ COATCH) για να «ξεμπλοκάρει». Εάν συμβεί αυτό η Μπάρτσα στηρίζεται μόνο σε προσωπικές ενέργειες παιχτών και αν της βγεί…της βγήκε και η αλήθεια είναι ότι της βγήκε το Σάββατο το βράδυ.
Ο κύριος λόγος επικράτησης των Μπλαουκράνα ακούει στο όνομα ΜΕΣΙ. Ο Μέσι ήταν ο μόνος (ίσως μαζί με τον Σάντσεθ) ο οποίος διασώθηκε από το κάκιστο πρώτο τριαντάλεπτο και αυτός ο οποίος πήρε την ομάδα στις πλάτες τους διότι το γκολ της ισοφάρισης (όπως πολύ σωστά παρατήρησε το στοιχηματόμουτρο, φιλαράκι μου ο Σάκης) ανήκει το μισό στον Μέσι και ακολούθησε το εξαιρετικό τελείωμα από τον Σάντσεθ. Η αλήθεια όμως είναι ότι εάν ο Μέσι δεν είχε την δεδομένη ποιότητα αλλά κυρίως την οξυδέρκεια σαν παίχτης να πραγματοποιήσει την συγκεκριμένη προσωπική ενέργεια και κάθετη πάσα, ο Σάντσεθ δεν θα είχε ποτέ τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει το εξαιρετικό αυτό τελείωμα(το τονίζω το εξαιρετικό διότι δεν θέλω να μειώσω και την ενέργεια αυτού του παίχτη). Ο Μέσι απέδειξε ότι δικαίως θεωρείτε η σημαία και ο ηγέτης αυτής της ομάδας και αυτό ήταν το ένα από τα δύο «κλειδιά» που έκριναν την αναμέτρηση.
Από την άλλη η Ρεάλ του Μουρίνιο κατέβηκε στο ματς τακτικώς όπως πρέπει, κατά τη γνώμη μου, για να κερδίσει (ξανατονίζω ότι το ματς το σχολιάζω μέχρι το 60’ μετά φυσιολογικά όλα πήγαν «περίπατο», με το σκορ στο 1-3). Πολύ καλές αλληλοκαλύψεις στην άμυνα, με δύο παίχτες να βγαίνουν σχεδόν πάντα στους «κοντούς», πολλές κερδισμένες προσωπικές μονομαχίες, ιδιαίτερα σε επελάσεις και ιδιαίτερα από τον Ράμος και ασταμάτητο τρέξιμο και πρέσινγκ σε όλο το γήπεδο ξεκινώντας από τον πρώτο επιθετικό (Μπενζεμά). Την διαφορά την έκανε η ποιότητα της επιθετικής γραμμής της Ρεάλ η οποία δεν ανταποκρίθηκε στις ιδιαιτερότητες του ματς και ιδιαίτερα ο Ρονάλντο, οποίος δικαίωσε όσους (δικαιολογημένα κατ’εμέ) τον χαρακτηρίζουν ως LOSER. Εάν ο Ρονάλντο έκαμνε γκολ τη μία από τις δύο μεγάλες φάσεις του αγώνα για τη Ρεάλ (τη μία στο 25’ όταν από εξαιρετική ασίστ του Μπενζεμά βγαίνει φάτσα κάρτα με τον Βαλντές από το ύψος της μεγάλης περιοχής και τη στέλνει άουτ και η άλλη και μεγαλύτερη όταν στο β ημίχρονο με το σκορ στο 1-2 αστοχεί με κεφαλιά από το ύψος της μικρής περιοχής ανενόχλητος παρακαλώ, σε μία σέντρα όπου δεν σηκώθηκε καν-εννοώ δεν πήδηξε- για να την πάρει) είμαι σίγουρος ότι θα βλέπαμε άλλο ματς. Ρονάλντο είσαι πραγματικά λίγος, διότι αν θέλεις να λέγεσαι μεγάλος παίχτης και ηγέτης μιας ομάδας σαν την Ρεάλ, οφείλεις τουλάχιστον τη μία από τις δύο αυτές ευκαιρίες να τις κάνεις γκολ. Αλλά πάνω σ’αυτό φέρει ευθύνη και ο Μουρίνιο, ο οποίος έκανε το ίδιο λάθος με τους προκατόχους του, χρίζοντας τον συγκεκριμένο παίχτη ως ηγέτη της ομάδος και αυτομάτως η στάμπα του loser που κουβαλάει αυτός ο παίχτης «πέρασε» και σε όλη την ομάδα. Πάντως η αλήθεια είναι ότι η Ρεάλ έχει αρκετούς τέτοιους παίχτες, δηλαδή ποδοσφαιριστές οι οποίοι δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος της φανέλας της Ρεάλ. Κάτι Οζίλ, Ντι Μαρία, Κεντίρα, Ντιαρά είναι καλοί παίχτες μεν αλλά όχι για την Ρεάλ Μαδρίτης. Και τώρα, έχοντας στο μυαλό σας τα παραπάνω ονόματα ποδοσφαιριστών, βάλτε απέναντί τους τους αντίστοιχους της Μπαρτσελόνα, Ινιέστα, Τσάβι, Σάντσεθ, Βίγια (άσχετα που δεν τον «ξεκίνησε» χθες) και θα καταλάβετε το μέγεθος της ποιοτικής διαφοράς των δύο ομάδων.
Εν κατακλείδι, με τη φόρμα που είχε η Ρεάλ πριν από την εν λόγω αναμέτρηση και ξεκινώντας και με γκολ από τα αποδυτήρια, αφού δεν κέρδισε και αυτή τη φορά την Μπαρτσελόνα, νομίζω ότι δεν θα τα καταφέρει ποτέ, τουλάχιστον όχι με αυτό το ρόστερ. Δεν ξέρω, νομίζω ότι με αυτά που είδαμε κάπως έτσι είναι τα πράγματα, τουλάχιστον μέχρι το επόμενο el classico.
Υ.Γ. Δεν μπορώ να ακούω ισοπεδωτικές κριτικές για τον Μουρίνιο. Εντάξει ο χαρακτήρας του είναι δυσκολοχώνευτος, τα καραγκιοζιλίκια που κάνει ίσως να είναι χειρότερα και από του Αλέφαντου στα καλά του(όπως σωστά, κατ’εμέ, ακούω σε καφενειακές συζητήσεις) αλλά εγώ δεν κρίνω την προσωπικότητα Μουρίνιο αλλά τον προπονητή-coach Μουρίνιο και επιμένω ότι είναι ο καλύτερος της δεκαετίας.
